Een klein inkijkje in het werk van een ziekenhuisfysiotherapeut

Volgens de één ‘halen we patiënten uit bed’, volgens de ander ‘lopen we stukjes over de gang met een patiënt’. Dit is echter maar een fractie van de waarheid.

“Eén, twee, drie! En hup!” Ja hoor, ze staat, trillend en leunend op mij en op het looprekje, en na vijf seconden laat ze zich weer op haar bed storten. Dat was een hele inspanning, maar het is gelukt. Dit terwijl we net ook al een oefensessie van vijf minuten hebben gedaan: beenspieren, armspieren en zitbalans. Vijf minuten hoor ik je denken? Is dat niet erg kort voor een training? Klopt. Toch is voor veel patiënten in het ziekenhuis vijf minuten oefenen hetzelfde als de 100 meter sprint voor Dafne Schippers. Deze mevrouw is herstellende van COVID-19 en heeft daarvoor twee weken op de Intensive Care gelegen. We hebben allebei het zweet op onze rug staan. Dit is een belangrijke stap om na twee weken voor het eerst te staan. De kamergenoot van de patiënte heeft er een klein applausje voor over.

Elke week dat je in bed ligt en niet beweegt verlies je tot wel tien procent van je spierkracht en dáár komt de ziekenhuisfysiotherapeut om de hoek kijken. Wij oefenen met patiënten voor het behoud en herstel van kracht en conditie. Ook al lijken de stapjes soms zo klein, voor een patiënt kan het een enorme stap zijn om van het bed in de stoel te komen zitten. Al deze stappen maken de weg vrij voor een patiënt om zich na een ziekenhuisopname thuis weer goed te kunnen redden.

Verder naar mijn volgende patiënt van vandaag: door een hernia met onbeschrijfelijke pijn was hij thuis de laatste weken amper nog actief. Elke beweging deed hem door de grond zakken. Vanochtend is hij geopereerd en gaat nu (twee uur na de operatie) voor het eerst uit bed. Dat is erg spannend. Als ik klaar ben met mijn uitleg over de anatomie van een hernia en de herstelperiode ben ik vijf minuten verder. Naast oefenen geven wij patiënten veel uitleg over hun klachten en het verloop van het herstel. Daar gaan we dan. Als een kip aan het spit draait hij op zijn zij. Even later zitten we samen op de rand van het bed. Licht duizelig zit hij bij te komen. Toch is hij blij, want voor het eerst sinds drie weken heeft hij nagenoeg geen pijn. Op naar de volgende stap. Rustig gaan we staan, ook dat gaat goed. Na ietwat onwennig een rondje op de afdeling te hebben gelopen gaat hij moe, maar ook zeer voldaan weer plat met het advies om vandaag zelf nog een aantal keren dit rondje te herhalen.

Dit is een heel klein inkijkje in ons werk. We schakelen de hele dag tussen verschillende ziektebeelden en werken nauw samen met andere disciplines, dat maakt het een afwisselend en veelzijdig beroep.