‘Ik heb mijn leven te danken aan een geweldig Fries zorgteam!’

In Nij Smellinghe is het leven voortdurend in beweging. Dagelijks lopen patiënten, bezoekers, medewerkers en vrijwilligers door de gangen, ieder met een eigen verhaal. Voor de een is het ziekenhuis een werkplek, voor de ander een plek van zorg en herstel. Soms begint hier het leven, soms eindigt het. In deze verhalenreeks delen we bijzondere herinneringen waarin Nij Smellinghe een rol speelt. Zoals in die van de 59-jarige Marcel Groenewege uit Pijnacker. Hij kwam met corona in Fryslân terecht en belandde kort na aankomst in een coma.

Marcel werkte in 2020 met plezier op de dierenambulance. Dat het voor hem het laatste jaar zou zijn, zag hij niet aankomen. Maar het coronavirus verspreidde zich dat jaar verder over de wereld en kwam zo ook op zijn pad. Marcel ging zich eind september steeds slechter voelen. “Ik bleef maar hoesten. Mijn vrouw Angela vond dat ik bij de teststraat langs moest gaan. Ik had inderdaad corona. Ik werd naar huis gestuurd. De medische wereld wist toen nog niet goed waar we mee te maken hadden. Ik kreeg het advies om het in de gaten te houden. Als het slechter werd, moest ik me melden bij het ziekenhuis.

Er werd naar mij omgekeken

Marcel herinnert zich nog dat hij bij Nij Smellinghe aankwam. “Ik voelde meteen dat er hier naar mij werd omgekeken.” Ook herinnert hij zich nog de verpleegkundige die de intake deed. “Ik heb haar, denk ik, vijf minuten meegemaakt en toen zakte ik weg in een coma.”

Die comateuze toestand duurde achttien dagen. “Daar herinner ik me niks van. Wel weet ik dat ik wakker werd, of wakker werd gemaakt. Dat was beangstigend. Ik had iets in mijn mond, om mijn mond open te houden, of om mij beter te laten ademen. Ik ben om mij heen gaan slaan. De longarts kwam direct naar mij toe.”

Marcel haalt even diep adem en zegt dan: “Ik heb mijn leven te danken aan het geweldige Friese zorgteam. Ik stond al te kloppen aan de hemelpoort. Maar dankzij de zorg in Nij Smellinghe heb ik het gered.”

Huwelijksaanzoek vanuit bed

Terugkijkend vindt Marcel nog steeds de warme en persoonlijke aandacht die hij kreeg, ontzettend bijzonder. “In Nij Smellinghe was ik geen nummer, maar een mens. Kort na mijn ontwaken kwam een verpleegkundige met een iPad aangelopen om met mijn vrouw te beeldbellen. Angela was toen nog mijn vriendin. Ik wist dat ik haar op dat moment wilde vragen om met mij te trouwen. We hadden het daar al vaker over gehad, maar voor Angela hoefde dat eigenlijk niet, omdat ze eerder getrouwd was geweest.”

De verpleegkundigen hielpen Marcel bij het doen van zijn aanzoek. “Ik ben gewassen. Ik werd onder mijn armen gepakt en rechtop in mijn bed gezet. Ik zat nog onder de plakkers voor de hartbewaking. Een van de verpleegkundigen wilde een blauw shirt over mij heen leggen. Ik zei: ‘Dat hoeft niet, we hebben elkaar wel vaker à natura gezien’.”

Toen Marcel en Angela elkaar online zagen was dat een emotioneel moment. “Angela zei: ‘wat fijn dat je wakker bent’. We hebben gehuild en toen heb ik gevraagd: ‘Wil je met mij trouwen?’ Dat deed ik in het bijzijn van meerdere verpleegkundigen. Ik wilde dat er getuigen bij waren. Angela heeft mij wel geplaagd. Ze vroeg tot vier keer toe: ‘wat zeg je, ik kan het niet zo goed verstaan.’ Mijn dochter vertelde mij later dat als ik het niet had gevraagd, mama dat wel had gedaan.