De koffie van Foppe

“Ik was lid van het reanimatieteam en onze noodpieper ging af. De Spoedeisende Hulp verwachtte een patiënt die gereanimeerd werd op weg naar het ziekenhuis. Via de grote trap in de hal liep ik er met snelle passen naartoe. Ik duwde de klapdeuren open. Onder het witte tl-licht waren de verpleegkundigen en specialisten al bezig om alles klaar te zetten. Er waren twee ambulances onderweg naar Nij Smellinghe: de eerste met iemand die gereanimeerd werd, de tweede met een slachtoffer van een ernstig verkeersongeval. We hoorden de sirene van de eerste ambulance dichterbij komen. 

De patiënt van de eerste ambulance werd naar binnen gereden. Elke seconde telt, dus ons team ging meteen aan de slag. De tweede ambulance volgde een minuut later. Alle medewerkers waren druk bezig om deze mensen te helpen. In de hal van het ziekenhuis waren intussen de familie en geliefden van deze twee mensen aangekomen. Waar bij ons in de hectiek de tijd voorbij vloog, kropen de ongeruste seconden bij de familie langzaam voorbij. Angstig, nerveus en in tranen schoven ze onrustig heen en weer op de stoelen bij de receptie. 

Collega Foppe van de technische dienst liep langs dat ongewone tafereel. Hij duwde een grijs karretje met technische materialen voor zich uit. Foppe kon geen nieuws brengen, maar wel wat zorg en aandacht voor deze getroffen mensen. Hij ging met zijn grijze kar naar de keuken en vroeg om een grote kan koffie en wat bekers. Een paar minuten later schonk hij de koffie in voor de dankbare familie: een klein gebaar van menselijkheid in deze moeilijke tijd. Het is inmiddels twintig jaar geleden, maar ik ben dat nooit vergeten. Dat menselijke gebaar vind ik hartverwarmend. Zorg bestaat niet alleen uit technische handelingen, maar ook uit dat kleine, waardevolle gebaar maken voor die ander: ons blauwe hart. Natuurlijk moeten we altijd professionaliseren. Natuurlijk groeien en veranderen we. Maar dit zijn voor mij de parels van Nij Smellinghe. En net zoals met elke schat moeten we die parels koesteren.”