‘De ambulances die voorbij vlogen vond ik fascinerend’

In Nij Smellinghe is het leven voortdurend in beweging. Dagelijks lopen patiënten, bezoekers, medewerkers en vrijwilligers door de gangen, ieder met een eigen verhaal. Voor de een is het ziekenhuis een werkplek, voor de ander een plek van zorg en herstel. Soms begint hier het leven, soms eindigt het. In deze verhalenreeks delen we bijzondere herinneringen waarin Nij Smellinghe een rol speelt. Zoals in die van de 55-jarige Marjolein Oosterhof. Het zou goed kunnen dat zij kinderarts is geworden doordat ze vlak bij het ziekenhuis woonde.

“Misschien is het een te romantisch beeld, hoor”, zegt Marjolein, “maar toch denk ik dat er stiekem een kern van waarheid in zit. Ik woonde als kind aan de Zuiderdwarsvaart. Ik keek zo goed als uit op het ziekenhuis. Toen mijn oudere broer het huis uitging, kreeg ik de zolderkamer. Vanuit dat raam kon ik Nij Smellinghe letterlijk zien. Ik heb er vaak naar gekeken. Ik herinner mij nog de oranje zonneschermen die allemaal uitstonden als het mooi weer was. Dat vond ik zo’n prachtig gezicht.”

Maar het was meer dan het mooie beeld van de zonneschermen dat het hart beroerde van Marjolein. “Mijn ouders zijn aan de Zuiderdwarsvaart gaan wonen toen ik een half jaar oud was. Ik ben dus al heel vroeg opgegroeid met het sirenegeluid van de ambulances. Die vlogen langs ons huis, elke dag weer. Wij woonden aan de aanrijdroute. Ik vond dat altijd een fascinerend gezicht. Het had iets spannends, er gebeurde iets en daar wilde ik bij horen.”

Marjolein verkondigde al als jong meisje dat ze dokter wilde worden.“Dat is toch bijzonder”, vindt ze zelf ook. “Want ik kom niet uit een artsenfamilie. Dat zie je vaak wel bij jongeren die geneeskunde gaan studeren.Die zijn dan geïnspireerd geraakt door hun ouders of andere familieleden. Mijn vader en moeder kwamen uit Drenthe en waren naar Drachten verhuisd, zodat mijn vader kon werken bij de Philips-fabriek. Mijn moeder werkte in een modezaak.Verder in de familie zijn er ook geen artsen. Daardoor had ik geen idee wat het vak inhield.” Lachend vervolgt ze: “Dus het moeten toch echt die ambulances van Nij Smellinghe zijn geweest. Overigens studeert mijn dochter nu wel geneeskunde."

Betekenis hebben voor anderen

Volgens haar moeder sprak Marjolein voor het eerst over arts worden vanaf haar vierde levensjaar. “Het enige wat ik daar zelf nog van weet, is dat ik altijd op de ambulances reageerde. Later leek het mij geweldig om in het ziekenhuis te werken, omdat je dan zoveel kunt betekenen voor andere mensen. Natuurlijk is het in een ziekenhuis niet altijd leuk. Niet iedereen wordt beter, er overlijden ook mensen. Maar zelfs op die momenten kun je als arts een waardevolle bijdrage leveren. Je kunt de patiënt en familieleden zo goed mogelijk bijstaan. Dat betekent dat je als arts ook je verdriet mag laten zien, vind ik. Dicht bij de mensen staan, dat vind ik een belangrijk onderdeel van mijn vak.”

Zelf is ze gelukkig niet vaak in het ziekenhuis terechtgekomen. “Wel toen ik jong was. Natuurlijk in Nij Smellinghe, het ziekenhuis waar ik altijd naar keek. Ik was een KNO-kind, zoals ze dat noemen. Ik had langdurige klachten aan mijn keel. Op een gegeven moment werd er door de arts besloten dat mijn keelamandelen eruit moesten. Die ingreep ging heel goed. In die tijd lag je nog met meerdere kinderen op een zaal. Ook bleef je toen nog een nachtje slapen. Dat was natuurlijk best spannend, zo zonder je ouders.”

De ziekenhuisopname werd alleen eerder beëindigd dan gepland. “Ik had net avondbezoek gehad van mijn ouders en maakte mij stoer klaar voor de nacht. Alleen toen begon een van de kinderen ineens onbedaarlijk hard te huilen. Die jongen was met geen mogelijkheid te troosten. Hij wilde en moest naar huis. Door dat huilen lukte hem dat inderdaad, alleen toen wilden wij natuurlijk ook opgehaald worden. Dat was heel fijn, want ik heb heerlijk thuis geslapen.”