‘Als zijn stem door de intercom klonk, vond ik dat zo mooi!’

Het liefdesverhaal van een verpleegkundige in opleiding en die leuke receptiejongen

Geplaatst op

In Nij Smellinghe is het leven voortdurend in beweging. Dagelijks lopen patiënten, bezoekers, medewerkers en vrijwilligers door de gangen, ieder met een eigen verhaal. Voor de een is het ziekenhuis een werkplek, voor de ander een plek van zorg en herstel. Soms begint hier het leven, soms eindigt het. In deze verhalenreeks delen we bijzondere herinneringen waarin Nij Smellinghe een rol speelt. Zoals in die van 68-jarige Wiesje en 70-jarige Fokko uit Drachten. Zij ontmoetten elkaar in het ziekenhuis en zijn nog steeds heel gelukkig samen

Wiesje was 18 jaar toen ze begon aan haar opleiding tot verpleegkundige. Een fotoalbum levert het bewijs van een volgens haar ‘geweldige tijd’. “Ik begon op neurologie. Kijk, dit is het boekje waarin de handelingen werden afgetekend. Als je het drie keer goed deed, mocht je het daarna zelf doen.” Ze wijst naar andere foto’s. “Dit was de kraamafdeling. Soms moesten we wel twintig baby’s wassen. Hartbewaking vond ik indrukwekkend.

Verpleegstersspeld en de liefde

“We hadden een leuke groep van ruim twintig studenten”, vertelt Wiesje. “De opleiding duurde vier jaar. Wie niet de juiste cijfers behaalde, werd een halfjaar teruggezet. Uiteindelijk heb ik samen met zes anderen uit de beginklas in vier jaar mijn diploma behaald.” Ze laat een verpleegstersspeld zien. “Dit was het officiële teken dat je bevoegd was het vak uit te oefenen. De uitreiking vond plaats tijdens een ceremonie.”

De speld was niet het enige wat Wiesje aan Nij Smellinghe overhield. “Zeker niet”, zegt ze met glimmende ogen. “Ik heb hier ook de liefde van mijn leven gevonden.” Ze stoot haar man Fokko zachtjes en liefdevol aan.“We zijn al vijftig jaar samen!”

Ontmoeting via de intercom

Fokko en Wiesje waren in 1975 allebei werkzaam bij Nij Smellinghe. Wiesje volgde er de opleiding en Fokko had er een vakantiebaan. Hij zat op de kweekschool, een opleiding tot onderwijzer. “Mijn broer had ook een vakantiebaan in Nij Smellinghe”, vertelt Fokko. “Van hem hoorde ik dat er allemaal leuke verpleegsters rondliepen.”

Andersom wist Wiesje dat er in de vakantieperiode ‘leuke nieuwe jongens’ werkten bij de receptie. “Ik nam de telefoon op als er een patiënt belde”, vertelt Fokko. “Vervolgens riep ik via de luidspreker om in welk kamernummer er een zuster nodig was. Zo ging dat in die tijd.” Wiesje knikt. “Als hij door de intercom sprak, vond ik dat zo mooi klinken. Daar werd ik nieuwsgierig van.”

Toch spraken de twee elkaar niet meteen aan. Ze zagen elkaar wel. Zij vond dat hij er leuk uitzag en mooi haar had (nog steeds). Hij vond haar een erg leuke verpleegster. Fokko hoorde dat Wiesje vanuit de nachtdienst vaak met haar studievriendinnen naar het Ronostrand gingen. Wiesje: “Als het mooi weer was, sliepen we daar een halve dag. Dat was altijd zo leuk.” Fokko besloot om daar ook een keer naartoe te gaan, maar helaas: er was die dag niemand vanuit Nij Smellinghe.

Ik kreeg waarvoor ik was gekomen; de mooiste verpleegkundige die er rondliep

Samen in Jennifeu

Samen in Jennifeu

Via de wandelgangen wist Fokko dat de zusters ook regelmatig naar de kroeg Jennifeu in Drachten gingen. “Ja, we hebben flink gefeest tijdens onze opleiding”, lacht Wiesje. Daar leerden ze elkaar echt kennen. “Ik kreeg waarvoor ik was gekomen”, grijnst Fokko, “de mooiste verpleegkundige die er rondliep.” 

Helaas voor Nij Smellinghe zorgde die ontmoeting er wel voor dat Wiesje na haar opleiding vertrok. Ze waren inmiddels getrouwd en Fokko werkte als leraar in Ridderkerk. “Het was logisch dat ik daarnaartoe ging, maar jammer vond ik het wel”, zegt Wiesje. Samen kregen ze drie kinderen: twee zonen en één dochter van inmiddels 45, 42 en 35 jaar oud. “Ook hebben we vier kleinkinderen”, vervolgt Fokko trots.

Zelf revalideren

Fokko en Wiesje keerden in 1980 weer terug naar het noorden. Wiesje ging werken bij het UMC Groningen. “In 1987 ben ik bij Revalidatie Friesland in Beetsterzwaag gaan werken. Ik wilde naar Nij Smellinghe, maar die hadden geen plaats op de invallijst. Bij Revalidatie Friesland heb ik dertig jaar gewerkt. Tot ik in 2016 werd aangereden in mijn auto door een dronken automobilist.”

Wiesje liep licht traumatisch hersenletsel op door een whiplash en moest ineens zelf revalideren. “Dat was best moeilijk. Ik ben gewend om te zorgen, niet om zorg te krijgen. Ook kon ze niet meer werken. Na twee jaar werd ze daardoor ontslagen. Dat was zuur. Je wilt je werkende leven niet op zo’n manier beëindigen.”

Nieuwe invulling

Als gevolg van het ongeluk is Wiesje veel prikkelgevoeliger. Fokko kampt op zijn beurt met gehoorproblemen. Gelukkig zorgden hun positieve karakters en hechte relatie ervoor dat ze samen een mooie nieuwe invulling van hun leven vonden. “We trekken er graag opuit met de camper”, vertelt Wiesje. “We hebben al zoveel reizen door Europa gemaakt. Komend jaar willen we naar Portugal.”

En als ze in Nederland zijn, hebben ze ook genoeg te doen. Zo is Wiesje een van de pianovrijwilligers van Nij Smellinghe. Ze speelt regelmatig in de hal. “Muziek doet wat met mensen”, weet ze. “Daarom speel ik graag in het ziekenhuis. En ook omdat dit de plek is waar ik vele mooie herinneringen koester.”

Laatste nieuws