‘Het was geweldig om met gelijkgestemden samen te leren en te wonen’

Van interne opleiding Verpleegkunde tot directeur in de ouderenzorg

Geplaatst op

In Nij Smellinghe is het leven voortdurend in beweging. Dagelijks lopen patiënten, bezoekers, medewerkers en vrijwilligers door de gangen, ieder met een eigen verhaal. Voor de een is het ziekenhuis een werkplek, voor de ander een plek van zorg en herstel. Soms begint hier het leven, soms eindigt het. In deze verhalenreeks delen we bijzondere herinneringen waarin Nij Smellinghe een rol speelt. Zoals in die van de 71-jarige Erik de Groot uit Beetsterzwaag. Hij begon in 1975 met de inservice-opleiding Verpleegkunde. Dit betaalde leertraject vormde de basis voor zijn verdere loopbaan.

“Ik ben geboren in Den Haag, in een groot katholiek gezin. Het was gebruikelijk dat je vanuit huis trouwde. Toch heb ik het anders gedaan”, vertelt Erik met een glimlach. “Ik was maatschappijkritisch en rebels. Toen ik 19 jaar was, behaalde ik mijn MEAO en ging ik werken als administratief medewerker bij een vermogensbeheerder. Dat hield ik zes weken vol. Mensen helpen nóg rijker te worden, druiste in tegen al mijn principes. Ik wilde iets betekenen voor anderen en dacht daarom aan de verpleging.”

Bij het zoeken naar een opleidingsplek kwam hij terecht in Friesland. “Ik was op bezoek bij oud-buren die in Jubbega waren gaan wonen. De weidsheid en het landschap troffen mij enorm. Ik ben daarom gaan kijken of er hier een opleidingstraject mogelijk was.” Erik solliciteerde bij het Antonius Ziekenhuis in Sneek, maar daar was hij ‘de zoveelste in de wachtrij’. Bij ziekenhuis De Tjongerschans in Heerenveen, nu Frisius MC, was er geen mogelijkheid voor inwoning. Bij Nij Smellinghe kon dat wel. “Toen het hoofd van de verpleging daar hoorde dat ik een administratieve achtergrond had, mocht ik direct beginnen met het maken van roosters. Ruim een maand later startte mijn opleiding.”

​Samen werken, leren en wonen

Aan die opleiding bewaart Erik warme herinneringen. “Ik zat in de leerlingengroep Torsio. Die naam mochten we zelf bedenken. Torsio stond voor draaien en verandering. Voor ons allemaal betekende de opleiding een nieuwe fase. We werkten drie weken aaneengesloten en kregen één keer per maand les. We liepen stage op alle afdelingen, van kinderverpleegkunde tot neurologie.”

Erik voelde zich thuis in Nij Smellinghe. “Het was geweldig. We woonden met elkaar in een flat van het ziekenhuis. Ik voelde me daar prettig. Ineens was ik omringd door mensen die net als ik iets wilden betekenen voor anderen. We voerden mooie gesprekken met elkaar en hadden veel plezier.”

Ineens was ik samen met mensen die allemaal iets wilden betekenen voor anderen

Nog geen vijf maanden na de start van zijn opleiding werd zijn leven nog beter: tijdens een van de vele gezellige avondjes uit in Drachten ontmoette hij Baukje. Met haar is hij inmiddels ruim vijftig jaar samen. “Ik kende Baukje al van gezicht”, vertelt hij. “Zij werkte als verpleegkundige op de afdeling Verloskunde. Later heb ik zelfs nog stage bij haar gelopen.”

Groeien naar directeursfunctie

Erik behaalde in 1979 zijn diploma Verpleegkunde A. “Ik heb het werken bij Nij Smellinghe altijd leuk en gevarieerd gevonden. Na mijn studie ben ik een half jaar als verbandbroeder blijven werken. Ik merkte alleen dat ik toch iets anders wilde.”

Tijdens een vakantieperiode kreeg hij kortdurend de verantwoordelijkheid over de afdeling Interne B, een verpleegafdeling gespecialiseerd in aandoeningen aan inwendige organen. “Een collega zei toen dat ik leidinggevende kwaliteiten had. Dat was voor mij een trigger. Ik wilde vanuit een leidinggevende rol meedenken over het beleid.”

Dat kon op dat moment helaas niet bij Nij Smellinghe. Erik werd daarom waarnemend hoofd bij verpleeghuis Bertilla in Drachten (nu Neibertilla van ZuidOostZorg). “Na vier jaar heb ik bewust de stap gezet om avondreceptionist bij Bertilla te worden. Zo kon ik de verkorte dagopleiding HBO-V doen. Ik wilde mijn denken verder verbreden. De opleiding die ik had gedaan bij Nij Smellinghe ging vooral over het lichamelijk functioneren. Bij HBO-V ging het ook om psychologie en sociologie. Dat sprak mij aan.”

Volgens Erik heeft hij het aan zijn vrouw Baukje te danken dat hij deze nieuwe stap kon zetten. “Zij heeft in die tijd echt de kost verdiend. We hadden inmiddels ook een zoon. Dat vroeg dus echt wel wat van haar.”

Het behalen van de HBO-V zorgde ervoor dat Erik aan de slag kon als hoofd zorgdienst bij SHN-Mariënbosch (nu Zorggroep Sint Maarten). Eén jaar na zijn komst was hij adjunct-directeur en vier jaar later directeur. Hij bleef dertig jaar lang bij de zorggroep werken op meerdere locaties en ondertussen bleef hij zich ontwikkelen. En alsof hij nog niet druk genoeg had, werd hij lid van de Cliëntenraad van Nij Smellinghe. “Het ziekenhuis in Drachten is altijd belangrijk voor me gebleven. Ik wilde iets betekenen. Ik heb dit gedaan tot 2022, het jaar waarin ik ook met pensioen ging.”

Zorg krijgen in Nij Smellinghe

Nij Smellinghe is al die jaren ook de plek geweest waar hij zelf medische zorg heeft gekregen. “Dat begon al tijdens het eerste jaar van mijn opleiding. Mijn keelamandelen moesten worden verwijderd. Zo maakte ik de afdeling Keel-, Neus- en Oorheelkunde een week lang als patiënt mee.”

In het eerste jaar van mijn opleiding was ik een week lang zelf patiënt

Bezoeken aan Nij Smellinghe als patiënt bleven voor Erik daarna bijna vier decennia uit. Een galblaasontsteking en twee keer een longontsteking brachten hem naar de plek waar zijn carrière in de zorg ook begon. “En een ongelooflijk leuke reünie in 2019”, lacht hij. “Dat heb ik samen met een oud-studiegenoot, die altijd een vriendin is gebleven, georganiseerd. We mochten gebruikmaken van ruimte in Nij Smellinghe. Veertig jaar later zagen we elkaar weer. Misschien gaan we dat over tien jaar nog een keer doen.”

Laatste nieuws