De mooiste dag, ondanks alles

De trouwdag van José en Marcel, op donderdag 12 april 2018, is er een geweest die op veel mensen indruk maakte. Eigenlijk zouden ze elkaar die middag het jawoord geven in het gemeentehuis van Drachten, maar een paar dagen voor de bruiloft werd Marcel opnieuw opgenomen in Nij Smellinghe. Het huwelijk leek niet door te kunnen gaan. Toch liep het anders.

Dankzij de inzet van vrienden, familie en zorgmedewerkers trouwde het stel alsnog op de afgesproken dag, maar dan in het ziekenhuis. Nu, ruim acht jaar later, kijkt José met een glimlach terug op die bijzondere dag. De herinnering eraan is onlosmakelijk verbonden met het verdriet om het verlies van Marcel, die in 2020 overleed.

Alsof we elkaar al kenden

José en Marcel leerden elkaar in 2012 kennen tijdens een feestje van een gezamenlijke vriend. Het bleef die avond niet onopgemerkt dat er iets was tussen de twee, maar allebei hadden ze op dat moment een eigen leven. “We hebben elkaar daarna twee jaar niet meer gezien”, vertelt José. “Er was absoluut aantrekkingskracht, alsof we elkaar al kenden, maar we konden er niets mee. Marcel gaf me een kus op mijn hoofd en daarna hield het op.”

Twee jaar later, op 2 augustus 2014, kwamen ze elkaar opnieuw tegen tijdens het skûtsjesilen in Grou. José moet nog lachen als ze eraan terugdenkt. “Ik was zo verbaasd om hem weer te zien. Ik zei alleen maar ‘haaiii’ met een heel hoog piepstemmetje. Ik herkende mezelf niet. Later vroeg een bekende van Marcel wat ik met hem had gedaan, want hij was helemaal hoteldebotel. Ze vroeg of ze mijn telefoonnummer aan hem mocht geven.”

Niet veel later kreeg José een berichtje van Marcel. Vanaf dat moment waren ze onafscheidelijk. “Ik kon het ook meteen goed vinden met zijn kinderen. We hadden het ontzettend fijn met elkaar. Marcel beloofde zijn twee dochters dat hij met mij zou trouwen als we vijf jaar samen zouden zijn.”

Het leven liep anders

José wist al jong dat het leven niet altijd makkelijk is en zomaar een andere wending kan nemen. Op haar 22ste ontdekte ze een bultje in haar borst. Omdat de artsen niet wilden snijden in gezond weefsel, werd besloten het af te wachten. “Alleen die bult bleef groeien en ik kreeg steeds meer pijn. Het bleek toch borstkanker te zijn.” Ze onderging op haar 32ste in Nij Smellinghe een behandeltraject met chemo’s en bestralingen. Uitzaaiingen bleven haar gelukkig bespaard.

In 2017 was ze precies tien jaar kankervrij. Een mijlpaal waar José dankbaar op terugkeek. Eind dat jaar kreeg Marcel darmklachten. “Hij was pas 46 jaar en eigenlijk dacht niemand meteen aan darmkanker. Na het darmonderzoek moesten we nog even blijven, omdat de arts iets had gevonden. Daarna mochten we naar huis.”

Uit verder onderzoek bleek in februari 2018 dat Marcel ongeneeslijk ziek was. Dat slechte nieuws zette hun leven op zijn kop. Marcel kreeg een levensverlengende behandeling, maar de artsen konden niet zeggen hoeveel tijd hem nog restte. De vijf jaar die hij zijn dochters ooit had beloofd, voelden ineens te ver weg.

Diezelfde avond vroeg Marcel José ten huwelijk. Zij verbleef bij hem in het ziekenhuis. Er was een extra bed op zijn kamer gezet zodat ze kon blijven slapen. “Dat hij vroeg of ik met hem wilde trouwen, vond ik zo bijzonder. Dan ben je zelf ongeneeslijk ziek en dan vraag je dat. Precies op dat moment kwam een verpleegkundige binnen om te kijken hoe het met Marcel ging. Ze hoorde wat er gebeurde. We vroegen haar of ze het voor zich wilde houden, omdat we het eerst zelf aan onze familie wilden vertellen. Dat heeft ze keurig gedaan, maar ze genoot er zichtbaar van dat zij de eerste was die dit goede nieuws hoorde.”

Vrienden gingen vervolgens voortvarend aan de slag. Een week na het slechte nieuws gingen Marcel en José al in ondertrouw in het ziekenhuis. Marcel was net geopereerd en vrienden hadden dit in één dag voor ze geregeld. De trouwdatum werd gepland op 12 april 2018. De locatie werd het gemeentehuis van Drachten met een feestje in het Sportcafé. Er kwam een trouwjurk, een trouwpak, ringen, bloemen, een taart en een trouwauto. “We hoefden nergens over na te denken. Iedereen wilde iets doen. Dat voelde ontzettend bijzonder.”

‘Dan trouwen jullie toch hier’

Een paar dagen voor de bruiloft leek alles alsnog mis te gaan. Marcel kreeg veel pijn door een ontsteking en moest opnieuw worden opgenomen in Nij Smellinghe. Hij kon nauwelijks lopen door de pijn na de operatie. “We zeiden tegen elkaar: ‘We moeten het maar uitstellen.’ Marcel kon het ziekenhuis niet uit”, vertelt José. “Maar dat gesprek werd opgevangen door het hoofd van de afdeling.”

Wat er daarna gebeurde, hadden Marcel en José nooit verwacht. “Het hoofd zei eigenlijk meteen: ‘Waarom zouden jullie uitstellen? Dan trouwen jullie toch gewoon hier?’ Vanaf dat moment kwam het hele ziekenhuis in beweging.”

Binnen korte tijd werd alles omgegooid. Familie en vrienden werden gebeld dat de ceremonie niet in het gemeentehuis, maar in het ziekenhuis zou plaatsvinden. José’s familie hielp mee om de ceremonie op het laatste moment te verplaatsen. Ook vrienden en medewerkers van Nij Smellinghe zetten alles op alles om de trouwdag door te laten gaan.

Samen met Marcel en José werd een zaal uitgezocht die binnen korte tijd werd omgetoverd tot trouwlocatie. De afdeling en hun kamer werden versierd en ook de ziekenhuiskeuken zorgde voor koffie, thee, taart en een feestelijk diner. “Ik vond het ongelooflijk hoeveel mensen wilden helpen. Niemand zei dat iets niet kon. Iedereen dacht alleen maar mee.”

Erehaag voor het ziekenhuis

Op 12 april 2018 reed José samen met de bruidsmeisjes in de trouwauto naar Nij Smellinghe. “Eigenlijk zou Marcel mij thuis ophalen, maar nu was het andersom.” Bij de ingang van het ziekenhuis wachtte een grote verrassing. Familie, vrienden en zorgmedewerkers vormden samen een erehaag. Marcel liep, ondanks dat hij nauwelijks nog kon lopen, zelf naar José toe. Achter hem, verborgen achter de erehaag, liepen de verpleegkundigen met zijn ziekenhuisbed mee, zodat hij meteen kon gaan liggen als dat nodig was.

“Dat zelf naar mij toe lopen kostte hem ontzettend veel kracht, maar hij wilde dat zo graag”, vertelt José. “Dat beeld vergeet ik nooit meer. En overal stonden mensen te kijken. Zelfs voor de ramen van het ziekenhuis.”

Na de ontmoeting met zijn bruid ging Marcel weer in bed liggen en werd hij naar de feestelijk aangeklede trouwzaal gereden. Daar gaven hij en José elkaar het jawoord, precies op de dag die ze eerder hadden uitgekozen. “Alles klopte. Het voelde alsof niemand zich erbij had neergelegd dat onze trouwdag niet door kon gaan.”

Na de ceremonie dronk het bruidspaar samen met familie, vrienden en de zorgmedewerkers koffie en aten ze taart. Daarna werd Marcel teruggebracht naar zijn kamer. “Ook daar wachtte weer een verrassing. Onze kamer was helemaal versierd en ik kon die nacht bij hem blijven slapen. We kregen zelfs van het ziekenhuis een heerlijk driegangendiner en de volgende ochtend een uitgebreid ontbijt. Iedereen heeft er alles aan gedaan om er voor ons een onvergetelijke dag van te maken.”

Herinnering voor altijd

Marcel overleed op 30 januari 2020, drie dagen voor zijn 49ste verjaardag. Nog altijd mist José hem iedere dag. “We hebben uiteindelijk veel korter samen gehad dan we hadden gehoopt. Dat doet nog steeds pijn. Tegelijkertijd hebben we ook nog wat langer gehad dan gedacht, want juist omdat de verwachting was dat hij ieder moment kon overlijden, hebben we de bruiloft naar voren gehaald. Uiteindelijk hebben we daarna toch nog bijna twee jaar samen gehad. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.”

José denkt ondanks het grote verdriet met een warm gevoel terug aan haar trouwdag in Nij Smellinghe. “Dat zoveel mensen zich voor ons hebben ingezet, raakt me nog steeds. Iedereen wilde dat wij die dag toch konden trouwen.” Dan slaat ze haar trouwalbum dicht en glimlacht. “Het was misschien niet de bruiloft die we hadden bedacht, maar achteraf had ik hem nergens anders willen beleven. Dankzij iedereen in Nij Smellinghe konden Marcel en ik op onze geplande trouwdag toch ‘ja’ tegen elkaar zeggen. Die dag zal ik nooit vergeten.”